अमेरिका आफ्नो अर्को राष्ट्रपतीय चुनावतिर अघि बढ्दै गर्दा एक गम्भीर प्रश्न उब्जिएको छ: दोस्रो ट्रम्प राष्ट्रपतिको कार्यकालले गैर-स्वेत आप्रवासीहरूलाई के अर्थ राख्ला? जसले उनको अभियान र भनाइहरूलाई पछ्याएका छन्, तिनीहरूको लागि उत्तर सजिलै देखिन्छ—यो आप्रवासन नीतिबारे भन्दा सामाजिक र सांस्कृतिक प्रभावहरूबारे हो, विशेष गरी बढ्दो घृणा अपराधको जोखिमसँग। ट्रम्पको अघिल्लो कार्यकालको भाषणले अतिवादी समूहहरूलाई सशक्त बनायो र एक वातावरण सिर्जना गर्यो जहाँ रंगीन आप्रवासीहरूलाई खलनायकको रूपमा चित्रण गरियो। भविष्यको ट्रम्प प्रशासनले यसै शैलीलाई बढावा दिने सम्भावना छ, जसले जातीय घृणा अपराधहरूको सम्भावित बृद्धि गर्नेछ।

ट्रम्पको राजनीतिक उन्नति राष्ट्रवादप्रति अपिलको रूपमा रहेको थियो, जसले “अमेरिका फस्ट” मानसिकतालाई समर्थन गर्‍यो र आप्रवासीहरू—विशेष गरी ल्याटिन अमेरिका, अफ्रिका, र मध्य पूर्वबाट आएका आप्रवासीहरू—लाई राष्ट्रिय सुरक्षा र आर्थिक स्थिरतामा खतरा भनी चित्रण गर्‍यो। उनको भाषण प्राय: कडा थियो, केही देशहरूलाई “खत्तम देशहरू” भनेर सम्बोधन गर्ने र कठोर आप्रवासन नीतिहरूको पक्षपोषण गर्ने। संकेत स्पष्ट थियो—अमेरिकी सपनाको पहुँच सीमित गर्नुपर्ने, विशेष गरी श्वेत अमेरिकीहरूका लागि।

तर नीतिको बाहिर, ट्रम्पको भाषणले ल्याएको सांस्कृतिक परिवर्तनले गहिरो घाउहरू छोए। २०१६ देखि २०२० सम्म, धेरै अध्ययनहरूले घृणामा आधारित अपराधहरूमा वृद्धि देखाएका थिए, विशेष गरी  गैर-स्वेत आप्रवासीहरूप्रति। घृणा र चरमपन्थको अध्ययन केन्द्रले ट्रम्पको कार्यकालमा जातीय, धार्मिक, र सांस्कृतिक आधारमा अपराधहरूमा तीव्र वृद्धि भएको उल्लेख गरेको थियो। साथै, एफबीआईले उच्च-प्रोफाइल जातीय टिप्पणीहरूको साथसाथै घृणा अपराधहरूको वृद्धि देखेको थियो, जसले राजनीतिक क्षेत्रमा शब्दहरूको शक्तिलाई अझ प्रष्ट पार्छ।

भविष्य बुझ्नको लागि मुख्य कुरा ट्रम्पको जातिवादी भाषणलाई सामान्यीकरण गर्ने क्षमता हो। जर्ज फ्लोइडको हत्या पछि भएका विरोध प्रदर्शनहरूको प्रतिक्रिया र चार्लोट्सभिलको र्‍यालीपछि दिएको “दुवै पक्षमा राम्रा मानिस छन्” भन्ने उनको कुख्यात भनाइले गोरा राष्ट्रवादीहरूलाई मौन अनुमोदन दिएको थियो। ट्रम्पको भाषण, सामाजिक सञ्जालमार्फत फैलिएको, यी समूहहरूलाई सशक्त बनायो, तिनीहरूको विचारहरू न केवल सहन गरिने तर राजनीतिक रूपमा सम्भाव्य हुने संकेत दिएको थियो। दोस्रो कार्यकालको अवस्थामा, यी समूहहरूले अझ बढी कट्टर हुने सम्भावना छ, र गैर-स्वेत आप्रवासीहरूले यसबाट बढी सिकार बन्न सक्छन्।

घृणा, आखिर, सरुवा हुन्छ। ट्रम्पको कार्यकालमा घृणा समूहहरूको संख्यामा बृद्धि भएको ट्र्याक गरिएको थियो, र यो प्रवृत्ति भविष्यमा पनि परिवर्तन हुने सम्भावना कम छ। यी समूहहरू प्राय: समाजको सीमान्तमा हुन्छन्, तर ट्रम्पका शब्दहरूले तिनीहरूलाई मुख्यधारको मान्यता दिए। बहुसांस्कृतिक सहरहरूमा बस्नेहरूका लागि—जस्तै, लस एन्जलस, न्युयोर्क, वा ह्युस्टन—शंकाको वातावरण अझै गहिरो हुन सक्छ, विशेष गरी गैर-श्वेत आप्रवासीहरूको लागि। घृणाको अपराध, पहिले नै बढिरहेको, अझै संगठित हुन सक्छ, किनकि विभाजित नेतृत्वले सामाजिक सम्बन्धलाई अझ कमजोर बनाउँछ।

तर ट्रम्पको जनवादी शैलीले गैर-श्वेत आप्रवासीहरूलाई विशेष गरी कसरी प्रभावित गर्छ? यसको एउटा कारण हो कि यो अमेरिकालाई एउटा शून्य-समीकरण खेलको रूपमा चित्रण गर्छ, जहाँ अल्पसंख्यकहरूको समावेशले श्वेत अमेरिकीहरूको सम्भावनामा ह्रास ल्याउँछ भन्ने मिथ्यालाई समर्थन गर्छ। यो खतरनाक कथाले प्रतिशोधलाई बढावा दिन्छ र बलीको पाठा बनाउँछ—साधारणतया गैर-श्वेत आप्रवासीहरू, जसलाई जागिर लिने, सामाजिक एकतामा अवरोध गर्ने, वा “अमेरिकी” मूल्यहरू कमजोर गर्ने ठहरिन्छ। ट्रम्पको भाषण र नीतिहरू, मुस्लिम प्रतिबन्धदेखि सीमामा परिवार विभाजनसम्म, यो झुटो विभाजनलाई अझ बलियो बनाउँछ, जसले  गैर-श्वेत आप्रवासीहरूलाई न केवल राज्यको नीतिहरूको सिकार बनाउँछ, तर व्यक्तिगत हिंसात्मक कार्यहरूको पनि।

महत्त्वपूर्ण कुरा यो हो कि घृणा अपराधहरू खाली ठाउँमा मात्र हुँदैनन्। ती प्राय: आर्थिक चिन्ता, “अर्काको” डर, र शक्तिहीनताको भावनाबाट उत्पन्न हुन्छन्—जसलाई ट्रम्पले कुशलतापूर्वक उपयोग गर्न जानेका छन्। यदि विगतले भविष्यलाई संकेत गर्छ भने, भविष्यको ट्रम्प राष्ट्रपतिमा  गैर-श्वेत आप्रवासीहरूप्रति घृणा अपराधहरू अझै बारम्बार र क्रूरतापूर्ण हुन सक्छन्, आर्थिक अनिश्चितता र विभाजनकारी राजनीतिक भाषणले प्रेरित गरेका।

सबैभन्दा चिन्ताजनक कुरा भनेको यी अपराधहरूलाई कसरी सम्बोधन गरिने हो। ट्रम्पको अघिल्लो प्रशासनमा, श्वेत राष्ट्रवादीहरूसँग सम्बन्धित घरेलु आतंकवादप्रतिको संघीय प्रतिक्रियाहरू मन्द थिए। न्याय विभाग, जेफ सेशन्स र बिल बारको नेतृत्वमा, बाँया-पन्थी आन्दोलनहरूलाई दबाउन ध्यान केन्द्रित गर्‍यो, जसले श्वेत राष्ट्रवादी हिंसालाई तुलनात्मक रूपमा बेवास्ता गर्‍यो। भविष्यको ट्रम्प प्रशासनमा, यो चयनात्मक कानूनी प्रवर्तन अझै खराब हुन सक्ने सम्भावना छ, किनकि श्वेत राष्ट्रवादी हिंसालाई प्राथमिकतामा नराखिएको देखिन्छ। गैर-श्वेत आप्रवासीहरूको लागि, यो सुरक्षा नपाउने संकेत हो—र राज्यले उनीहरूको पीडालाई बेवास्ता गर्न सक्नेछ।

त्यसो भए, विभाजनकारी राजनीतिक परिदृश्यमा  गैर-श्वेत  आप्रवासीहरूको लागि अगाडि के छ? कार्यकर्ताहरू र विद्वानहरूले समुदायका सञ्जालहरूलाई बलियो बनाउने, स्थानीय-स्तरको सुरक्षाहरू बढाउने, र नागरिक अधिकार संगठनहरूलाई सशक्त बनाउने सल्लाह दिन्छन्। तर यी प्रयासहरू, जति महत्त्वपूर्ण भए पनि, बढ्दो जनवादको सामना गर्न पर्याप्त नहुन सक्छ। अन्ततः, घृणाविरुद्धको लडाइँ अमेरिकी पहिचानका गहिरो जरा हटाउनको लागि आवश्यक हुन्छ, जुन डर र बहिष्कारको राजनीतिभन्दा पर जान्छ। यदि भविष्यको ट्रम्प राष्ट्रपतिमा यो साकार हुन्छ भने, सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण प्रश्न नीति होइन तर संस्कृति हुनेछ: के अमेरिका आफ्नो सबैभन्दा कमजोर नागरिकहरूलाई बढ्दो घृणाबाट बचाउन सक्षम हुनेछ, कि देशलाई अझै अँध्यारोमा जान दिनेछ?

अन्ततः, अमेरिकाको प्रतिज्ञाको वास्तविक परीक्षण यसको सिमानामा वा नीतिहरूमा होइन, तर यसले आफ्नो सीमाभित्र शरण खोज्ने सबैप्रति स्वतन्त्रता र समानताको आदर्शलाई विस्तार गर्नसक्ने क्षमतामा हुनेछ। इतिहासले देखाइसकेको छ, जब भाषणलाई हतियार बनाइन्छ, प्राय: सबैभन्दा पीडितहरू अल्पसंख्यक हुन्छन्।  गैर-श्वेत आप्रवासीहरू, फेरि, यस आँधीको केन्द्रमा पर्न सक्छन्।